Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΗΠΕΙΡΩΝ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝΑΣΗΣ: Ο Ιδρυτής

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΩΝΑΣΗΣ:  Η Ελπίδα  που  έσβησε

Piaggio 136 SX-BDC:

το μοιραίο αεροπλάνο

23 Ιανουαρίου 1973:

Η αρχή του τέλους της Ο.Α.

Είναι βέβαιο οτι αν ο Αλέξανδρος ζούσε, η τύχη της Ολυμπιακής Αεροπορίας και των ανθρώπων της,

θα ήταν διαφορετική...

Αυτό το DC-3 με νηολόγιο «Sierra-XRay-Echo-Charlie- Delta’ (SX-ECD) είναι στην πραγματικότητα ένα C-47B με αριθμό κατασκευής c/n 14787 του 1944. Στη διάρκεια της ταραχώδους «ζωής» του πήρε άλλον σειριακό αριθμό τον 26232. Επίσημα περάστηκε στα αρχεία της ΥΠΑ τον Δεκέμβριο του 1958. Είχε χρησιμοποιηθεί από την ΥΠΑ (μαζί με το άλλο Dakota το SX-ECF) για την διακρίβωση (calibration) των ραδιοβοηθημάτων των αεροδρομίων. Αποσύρθηκε και κανιβαλίστηκε για να υποστηρίξει με ανταλλακτικά το άλλο. Έπειτα, το 1985 διαγράφηκε οριστικά από τα μητρώα της ΥΠΑ και εγκαταλείφθηκε στο βορειοανατολικό άκρο του Αεροδρομίου του Ελληνικού. Εκεί πρέπει να το έχω φωτογραφήσει μέσα στη δεκαετία του ’90. Δεν γνώριζα καν τι απέγινε μετά, μέχρι που κάποιος φίλος, δεν θυμάμαι ποιος μου είπε ότι βρίσκεται σε μια καφετέρια ή εστιατόριο στην περιοχή του αεροδρομίου του Ελληνικού…

Οταν άρχισα την καριέρα μου με την Ολυμπιακή Αεροπορία το 1976, θυμάμαι σαν σε όνειρο, που οι νέοι, δόκιμοι για 12 μήνες, πηγαίναμε και σαν βοηθοί του αείμνηστου Μιχάλη Πομώνη, του Μηχανικού που μαζί με τον Κώστα τον Μπραζίτικο, που είχαν αναλάβει σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα την συντήρηση γραμμής αυτών των αεροσκαφών. Τα Dakota της ΥΠΑ τα έβαζαν συνήθως στην πίστα, στο πλάι του μοναδικού τότε υποστέγου, από τη βορινή του πλευρά. Κάποτε ο ένας από αυτους τους παλαιούς Μηχανικούς με πήρε μαζί του στο πιλοτήριο για να κάνουμε δοκιμή κινητήρων (Run-up).

Το αποκλειστικό «έργο» συμμετοχής που θα είχα κατά την διάρκεια του run-up ήταν να κρατάω το χειριστήριο συνεχώς τραβηγμένο πίσω «κολλημένο στην κοιλιά μου» όπως μου είχε πει στην προετοιμασία, ο Μηχανικός που στα μάτια μου τότε φάνταζε σαν Θεός.
Ακούγεται περίεργο ίσως αλλά δεν είναι καθόλου… και το «έργο» που μου ανέθεσε ακούγεται εύκολο αλλά όπως κατάλαβα στη συνέχεια δεν ήταν καθόλου. Με… έδεσε στο κάθισμα με τις ζώνες για να μην με πάρει μπροστά το βάρος του χειριστηρίου (ήμουν και λεπτούλης τότε) και εκκίνησε. Κράταγα τα πηδάλια ύψους-βάθους (elevators) επάνω ώστε το δινόρευμα από τις έλικες να κρατά την ουρά «καρφωμένη» στο έδαφος. Οσο οι στροφές ανέβαιναν τόσο το βάρος πολλαπλασιαζόταν, η Dakota χόρευε και εγώ προσπαθούσα να αντισταθμίσω τη δύναμη που μου τράβαγε το χειριστήριο μπροστά. Ετσι και μου έφευγε, η ουρά της Dakota θα σηκωνόταν στον αέρα, η μούρη θα καρφωνόταν στο έδαφος και οι έλικες θα γινόταν… μουστακαλήδες. Και σαν δόκιμος δεν είχα την «πολυτέλεια» για κανένα λάθος. Στο τέλος του δωδεκαμήνου θα αξιολογούμεθα και από τη βαθμολογία που θα έβγαινε θα εξαρτιόνταν αν θα συνεχίζαμε την καριέρα μας, ή αυτή θα τελείωνε εκεί. Βέβαια αυτό το σενάριο ήταν πολύ σπάνιο, αλλά καθόλου θεωρητικό. Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, κάθε τόσο, γύριζε και με ρώταγε αν κουράστηκα… Όλα πήγαν καλά εκείνη την… παρθενική φορά, έσβησε κινητήρες και τότε με πλημμύρισε ένα ποτάμι χαράς και ικανοποίησης. Ένοιωσα τόσο υπέροχα που το θυμάμαι ακόμα εκείνο το απόγευμα, σχεδόν μισό αιώνα μετά. Ακολούθησαν και κάποιες άλλες, αλλά η πρώτη δεν ξεχνιέται…

Αν κάνετε κλικ            στα εικονίδια των αεροπλάνων θα μεταφερθείτε στις σελίδες, όπου αποτυπώνω κάποιες αναμνήσεις, από κάθε τύπο και αεροπλάνο, κατα τη διάρκεια της καριέρας μου. Κάποιες αστείες, κάποιες δύσκολες, κάθε μιά έχει την αξία της... 

Το άλλο Dakota το SX-ECF μετά την απόσυρσή του το 1978, παρέμεινε σαν στατικό έκθεμα για σχεδόν 30 χρόνια στον χώρο του Διοικητηρίου της ΥΠΑ στο αεροδρόμιο του Ελληνικού στην παραλιακή λεωφόρο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας στο Τατόι, όπου και συντηρήθηκε για να αποτελέσει μέρος της συλλογής του μουσείου. Εκεί ξαναβρεθήκαμε μετά από σχεδόν 50 χρόνια και φωτογραφηθήκαμε μαζί…